De moeilijkste klim in mijn leven (I.M. van Mario)


Maandag 1 augustus reisden Ed en ondergetekende ’s ochtends om 5 uur af naar “Les Ougiers”, nabij “Bourg d’Oisans”, de befaamde plek om zijn hoge alp, “L’Alpe D’Huez”. En daar ging het natuurlijk ook allemaal om, maar daarover later meer…..

De reis, met de onoogelijke maar zeer comfortabele Fiat Doblo van Ed, ging ons voorspoedig af, we reden er 12 uurtjes over en konden het sinds begin jaren negentig beroemde hotel “Au Bon Accueil” heel makkelijk vinden. Ik had me van het hotel al een geromantiseerde voorstelling gemaakt, ja immers Boogerd, Rooks en Kuiper kwamen er zeer regelmatig……….en we kwamen niet van een koude kermis thuis. We liepen meteen achter door naar het terras waar de namaak-bergjes, de wielertruien van befaamde renners, de foto’s en de stoeltjes en we waanden ons in een warm bad. Wat een heerlijke sfeer meteen. De pasta’s stonden klaar (elke dag staan deze er vanaf 16.00 uur, en je kunt pakken zo veel en zo vaak wat je wilt) en achter de bar stond meteen een bekend gezicht ! Hey ken ik jou niet ergens van…..ja inderdaad Martijn, maar waar ook alweer van, ik wist het niet meteen…….. jij wel……..wij kenden elkaar van het spinnen. Wat een klein wereldje. Meteen verhalen over en weer, over Dick (mijn ex-spinning leraar maar bleek de beste fietsmaat van Martijn (!)…. over de Galibier, over de Alp, over de Marmotte, de Dolomieten Marathon etc etc…….ditjes en datjes……over zijn reizen, zijn vakantiebaantje, zijn plannen voor de toekomst en over onze komende afspraak in oktober wanneer we eens samen (met Dick) de vossenjachten van Zoetermeer zullen doen)……. .en na een paar biertjes voelden we ons helemaal thuis in ons knusse fietshotel. De stalling voor de fietsen blijkt een museum op zich, waat een heerlijkheid om hier te vertoeven. Oude fietsen, nieuwe fietsen, ........het ruikt hier naar nostalgie.



De kamer werd ons gewezen en om 19.30 konden we meteen dineren. En daar was ie dan, de hoteleigenaar…….Léon, wat een mannetje ! Hij vertelde ons met zeer veel enthousiasme zijn verhaal welke hij al duizenden malen moet hebben afgedraaid, maar waar niks van te merken viel, over diverse fietsroutes, de huisregels etc etc etc……..petje af Léon. Monique, zijn vrouw, stond in de keuken en zouden we verder nog weinig zin, daar zij een dag later een geplande operatieve preventieve ingreep aan de kaak in het ziekenhuis van Grenoble moest ondergaan. Léon was daarom nu echt de baas in het hotel en grapte daar regelmatig over, want in wezen heeftie normaal gesproken geen reet te vertellen, haha !

De eerste fietsdag dan…………..voorzichtig de gordijnen open………shit regen !!! Wat nu……..kom je dat klere eind rijden om in de zeikregen te rijden. He nee bah. We besluiten om eerst maar eens het dorpje (Bourg d’Oisans) in te gaan. Wat een leuk stadje…….en wat een leuke fietsenwinkel. Overal de nieuwste tenuetjes, foto’s van oud winnaars op de Alpe, Coppi zie ik, Kuiper, Theunisse, Zoetemelk….etc etc etc …….we kopen er beiden maar een nieuw regenjackie (voor Ed jack, want nergens is vanzelfsprekend zijn maat (120 kilo !!!)) en ik huur er een helm (voor de zekerheid, niet waar, vrouw en kind thuis.....) en weten wel zeker dat we hier deze dagen nog eens terug zullen komen.
Vervolgens besluiten we omdat het toch nog regent "De Alp" dan eerst maar eens per auto te verkennen. Maar dit is niet normaal.....we schrikken ons rot......wat een stijging, wat steil, dit is niet normaal, hier komen wij nooit naar boven.......denken we. Onze verbazing wordt met de bocht groter......de weg blijft steil en vragen ons af hoe veel van onze vrienden hier al eerder wel boven zijn gekomen. Het zal toch niet zo zijn dat ons dat niet lukt, we worden banger en banger.......

Genot is er overigens tegelijkertijd, want de 21 genummerde bochten met de namen van de ex-winnaars op de ALP doet allerlei herinneringen naar boven komen. Ik zie Kuipertje weer winnen, en Pollentier de boel belazeren, Guirini vallen.......en ga zo maar door. Ik ben er dan toch maar. Echt op Alp d'Huez !! Heel mijn leven van gedroomd, vorig jaar zou ik al gaan, maar kwam de ziekte van Mario er tussen, nu ben ik er dan toch. Zeer emotioneel, alles bij elkaar. Een mythische berg in allerlei opzichten. We doen boven een bakkie en dalen na een uurtje af, iets waarvan het dun me nu nog door de broek loopt........wat steil......ik word gek en vrees echt het ergste voor mezelf met mijn 90 kilo........en wat Ed dan met zijn overgewicht....gelukkig heeft Ed wel zijn trekking fiets (met Triple) ook meegenomen want ik denk dat het op zijn racefiets nooit zal lukken.

Door de schrik van de berg, en inmiddels was het droog geworden, besloten we vervolgens om de middag rustig te gaan fietsen. Maar ja na een kilometertje of 5 was dat rustig er al af......we reden dus maar even "La Bérarde" op.....maar jeetje wat een klim. Het begon meteen met een stijgingspercentage van 10 %. Ik werd helemaal gek, ik dacht "blijft alles zo......?", ik reed door en dacht het zal zo wel wat minder worden, maar dat deed het niet.......wat een shitzooi. Tja dacht ik, inderdaad je straf voor al die Sambuca's die je de afgelopen jaren hebt gedronken, en de zakken chips en de koeken....JP je bent gewoon te zwaar ......Eikel !!!! De weg begon nu toch wat minder steil te worden......hey dan toch, ik kom nu wel in mijn ritme, zie je wel ik kan gewoon heel goed fietsen......die kilometers van de net is gewoon de aanpassing aan de lucht en de eerste klimkilometers. Maar waar zou Ed zijn.........ach jee, die komt helemaal niet boven, denk ik. Wat zal ik doen, terug gaan (?)....wachten (?).......nee ik ga door........Ed zet altijd door........ze kunnen alles zeggen over hem wat ze willen, maar hij is zo taai, zo'n doorzettingsvermogen.......en hij heeft een Triple (!), haha, ja hij redt het wel. Ik ga door........
de weg begint toch weer wat steiler te worden, even kijken naar mijn teller.........wat pas 8 kilometer.........ik word gek, ik ben helemaal kapot.......kom op JP, je kan het, je bent heel je leven nog nooit afgestapt........ja wel gevallen (van de Koppenberg.......2 maal.........het was toen nat, begrijp je beste lezer ?).

Achteraf las ik dat de stijgingspercentages op "La Bérarde" dus 10 en 9 procent waren, snappie.......???!!!

Het tweede stuk van La Bérarde ging toch wel wat beter en ik besloot om een paar terrassen hoog (van het 2de gedeelte) eens van het uitzicht te gaan genieten. Ik bleef een kwartiertje staan en zag in de verte Ed rijden.......Jippie (!)......zie je wel, die tijger ! Ik zwaai naar hem en hij ziet me. Ik heb een geel fluoriserend (hoe schrijf je dat) jasje aan en val natuurlijk heel erg op. Ed zwaait terug en pakt zelfs zijn fototoestel zie ik. Ik sta een zeker 100 meter hoger dan hem (een paar terrassen) en zwaai nogmaals, ben benieuwd naar die foto. Ik besluit op Ed te wachten tot die bij mij is en we verbazen ons samen over deze berg.......wat een klerelijer !!! We gaan verder en ik wacht wel op het eind van de berg zeg ik. Het gaat een stuk makkelijker en, bleek later, de steilste stukken hadden we natuurlijk meteen (nog koud) in het begin gehad. Ik rij tot het eind van de Bérarde en keer terug, rij Ed tegemoet, en rij vervolgens weer met hem mee terug naar boven. De weg is een doodlopende weg en eindigt in een Nationaal Park. We keren terug, Ed daalt weer net als vroeger, als een kamikaze.......ik haal hem wel weer bij in de vlakke stukken, maar wanneer het even naar beneden gaat, raast hij me voorbij. Wat een gigant, letterlijk en figuurlijk.

Bij het hotel gekomen, meteen aan de pasta, douchen, ff liggen op bed, dineren en de weersverwachtingen afwachten die Léon (blijkt) voor de volgende dag elke avond met ons doorneemt. Bewolking maar geen regen............eehhh gelukkig.

De verdere hotelgasten is een volk die men zou kunnen benoemen met van alles wat.....studenten, senioren, wielrenners, toeristen, dames (ook lekkere.....hehe), ja echt van alles wat. Beregezellig ! Léon neem voor iedereen de tijd, en verhaalt sterk over van al zijn belevenissen en plannen, en Martijn is de koele kikker zelf, die lijkt het, alle gesprekken opvangt en iedereen met welkome informatie aanvult.....kiene kerel die Martijn !

Dag 2: we gaan "Les Deux Alpes" doen. Een klim die regelmatig in de Tour terugkeert en dan ook vooral als tijdrit. De laatste keer won Botero en daarvoor Pantani. De weg ernaartoe...de weg naar Briancon, de weg van de Lauteret, de andere kant van de Galibier, blijkt een onaangename weg. Veel verkeer, tunnels.......bah,.......de Marmotte daalt deze weg af, maar wij moeten hem nu beklimmen, geen sinecure (hoe schrijf je dat dan ??). Eindelijk aangekomen bij de voet van "Les Deux Alpes" blijkt dat ook hier de bochten genummerd zijn. Het zijn er 10 ! Ik klim op het gemakkie, kom lekker in mijn ritme en krijg het idee, dat helemaal mijn klimmetje is. Lekkere haarspeldbochten, niet te steil, steeds 5, 6 en 7 procent, alleen aan het eind is het 8 ! Ik doe zelfs een stuk op de 26 en dat mag in de krant. Ja heerlijke klim, verder niet veel te beleven boven, veel wandelaars, het is in wezen een skidorp. Voel me er niet helemaal op mijn gemak, maar moest toch ff wachten op Ed. Ik strijk neer in een koffiebar en moet ongeveer een uur wachten. Jaja daar komttie, Eddie. Helemaal top op de top. heeft rustig aangedaan, foto's geschoten onderweg en niet gek laten maken.

We eten wat en dalen weer af zoals inmiddels vertrouwd, net als vroeger, "Ed Raket" ! Beneden aangekomen fietsen we rustig terug naar het hotel waar Ed belsuit te blijven (genoeg voor vandaag, goede generale !) en ik ga toch nog maar eens die Beroerde Bérarde doen. Lekker stoer, niet waar JP ? Ik begin rustig maar ga natuurlijk helemaal kapot, schreeuw om mijn moeder, bidt voor mijn schoonvader, en vecht me naar boven. Oh wat doet dit zeer. Eerst die 2 Alpes en nu de Bérande is iets te veel van het goede. Ik forceer. Zal ik teruggaan ? Nee, kan ik niet maken, ik was toch zo stoer, ik zou de B toch nog een keer doen. Ik ga door. Ga helemaal door het ijs en kom uiteindelijk wel boven. Zie nu overigens wel weer in hoe mooi het hier is. Dat is toch wat, niet ? Ik daal af, op het gemakkie, want oei wat ben ik bang geworden, in verhouding met vroeger. Vroeger reed ik met 80 km per uur de Mont Ventoux af en nu knijp ik al in mijn remmen bij 55 !! Tja je wordt ouder papa.
Dodelijk vermoeid strompel ik na de pasta, de hotelkamer binnen, en doe later mijn verhaal aan de bar. Ben er ondertussen nog steeds niet gerust op dat ik de ALPE D'HUEZ goed op zal komen, zeker niet na deze forcing.
We gaan vroeg naar bed, want morgen is het D-Day.

Dag 3: Alpe d'Huez, voor het gemak DE ALP. God wat was ik zenuwachtig, hoe zou het gaan ? Mijn streeftijd was binnen een een uur en een kwartier maar gezien het gevoel in mijn benen en de ervaring van gister op de B.......nee vrolijk werd ik er niet van. Met Ed rustig naar de voet van de ALP gereden. We lieten bij het vertrek nog een plaatje van ons schieten en wensten elkaar succes en drukt mijn stopwatch in. Omdat ik de verhalen van Wim van vorig jaar kende en we al met de auto naar boven waren gereden, wist ik dat ik niet te hard van start moest gaan. De eerste 4, 5 bochten zijn zo dodelijk, zo zwaar, veel mensen laten daar de moed al zakken en keren terug. En het was en is waar.....wat een helling. Ik rij heel rustig op de 28 naar de eerste bocht (bocht 21 heet dat dan, want ze tellen af) en blijf mezelf inprenten rustig te blijven. De benen voelen toch eigenlijk wel redelijk en trap de stramheid eruit. Ik besluit ook meteen om elke bocht te drinken...ach wat ben je toch met jezelf bezig, hoeveel gedachten kruisen elkaar niet op zo'n berg. Enerzijds de gedachte om boven te komen anderzijds de gedachten aan emoties de afgelopen jaren. Ik moet verder. Bocht 20, ja het gaat lekker, nog 3 bochten en dan zou het makkelijker worden. Volgende stuk, tjonge jongen, dit is toch niet normaal, denk aan de woorden van Wim vorig jaar, hier niet de moed laten zakken, nee tuurlijk doe ik dat niet, bovendien ik ben toch veel sterker als hij, of toch niet.......weer verder, weer een bocht, nu nog een en dan wordt het makkelijker........tuurlijk kan ik het. Ik neem inderdaad elke bocht een slok water en beloof mezelf nu ook echt op elk bord te kijken dat in elke bocht hangt.

Wat ben ik toch een romanticus, en wat ben ik sterk, dat ik nog zo helder kan denken.......aha de vijfde bocht gehad, jaja, ik kom eraan mensen......nog geen 3 kilometer gefietst en het lijkt wel of ik al een uur op de fiets zit.......ik rij met een snelheid van 7 á 8 kilometer per uur..........tjongen wat een truttensnelheid, dikke pad dat ik ben, eigen schuld! Die Pantani was al halverwege geweest, die reed in recordtijd van 38 minuten naar boven, en dan had ie al een etappe in de benen. Dat kan toch niet mensen, Armstrong had in de tijdrit meer tijd nodig dan Pantani.......kan niet, uitgesloten. Ik besluit voor een en voor altijd dat Pantani een pakker is, de sukkel. Ik nader de volgende bocht en het wordt wat minder steil......ik kan in de bocht zelfs bijschakelen, ik rij nu op de 26 en ga opeens 10 rijden.......zo zo van Poppel, zie je wel ik ben een kanjer.......maar oef toch verstandiger om het niet te doen, en weer naar de 28........dikke ! Weer verder vraag ik me af of Ed wel boven gaat komen, denk het niet, denk het wel......wat doettie, afstappen ? Ben benieuwd ! Ik besluit nu om een reep te eten, een Maxim, immers als beste getest in het blad "Fiets". Nu eten slaat eigenlijk nergens op, ben net onderweg en heb nog geen 1,5 uur geleden ontbeten......oh oh oh van Mierlo, stresskip......of niet nee ik ben verstandig, besluit ik. Volgende bocht, weer water en weer kijken.........oef wat doet het nu al zeer, blijft het zo, ik vraag me af of ik het zelf wel haal, kom op doorzetten Arie, je kan het. Weer een bocht, tuurlijk ik kom in mijn ritme, wel word ik regelmatig ingehaald, sukkels, ze blazen zichzelf op........en nog op tripletjes ook, ah kunst, zo kan ik het ook. Ik rij nog steeds op een 39/52 voor hoor, zie je dat.....ik haal ze later wel weer in, of, laat ze maar gaan ze hebben ook niet zo'n gewicht als ik natuurlijk he. Zouden zij niet kunnen.

Weer een bocht, ik denk aan Koen zijn stukje van jaren terug, bij de volgende bocht ben ik Zoetemelk....., Koen kan echt leuk schrijven, doettie veel te weing mee......oh oh oh waar zit ik nu eigenlijk, ah, bocht 7, wat bocht 7 al........waar zat ik met mijn gedachten, heb ik bochten gemist ? Ik voel nu wel echt de pijn, ik heb geforceerd, ei, kom op Poppel, en denk aan Giano, doe het voor Giano.....en begin te huilen.......emotionele knakker he die van Mierlo, maakt niet uit, slik weg, volgende bocht, oh wat is het kickuh hier........en oh wat een pijn, ik schreeuw, kan mij het schelen, het galmt door het dal........wat zullen de anderen niet denken, aandachttrekker, ah kan mij het schelen, dit ben ik, en denk aan Mario, God Mario ik doe het voor jou, ik doe het voor jou, bedankt voor alles, en ik huil weer..........oh wee er is niks veranderd he, vroeger huilde ik al eens tijdens een Ronde van Vlaanderen (weet je nog Peet ?).......ik trap door, slik alles weg, neem nog wat te drinken en ga staan, trap wat harder, zie ik daar weer een 10 staan op mijn tellertje......tja echt, ik ga zitten en zak weer af naar 7......ik ga helemaal kapot maar geniet met volle teugen. Is dat normaal ? Ik zie het dorp, ik ben er bijna.......hey shit de fotograaf heeft me gemist, ik draai om........zak 20 meter naar beneden en rij weer naar boven terug, het zal me toch niet gebeuren dat ik op de ALP fiets en er geen foto van heb !! De fotograaf lacht zich gek en dankt me, geeft me zijn kaartje en ik stop het in mijn zak. Wat ben ik toch nog goed eigenlijk, dat ik terug rij en weer naar boven ga, hoeveel mensen zouden dat doen. Zie je wel ik heb me gespaard en versnel, oef dat doe ik maar 100 meter en voel weer de pijn, terug naar 8......hey weer fotograaf, het is dringen op de ALP. Deze neemt 4 foto's van me in de bocht.......wat een werk. 200 mensen fietsen hier dagelijks naar boven........hoeveel zou die verkopen ? Nog 2 bochten.........ja ik ga het halen, wat een pijn, wat een genot.......het afgelopen jaar spookt door mijn hoofd.......Mario, de Tinittus.......7 maanden ziek thuis.......en dan dit........ja van Mierlo fiets het maar van je af........ik besluit om me nooit meer door niets of niemand meer van de kook te laten brengen.........nog een bocht, ik zet aan en sprint naar boven.......ik haal nog wat mensen in die hun ogen niet kunnen geloven........maar het is echt waar........Van Mierlo heeft nog steeds Panache........ik rij over de streep............1 uur 25. Tja dat is redelijk........ik hang 10 minuten over mijn stuur, overdenk nog een de hele klim, denk aan Ed en denk aan........ vroeger .......en ga op een bankje zitten.

Wat een heerlijk sfeertje hier. Zo veel wielertoeristen op eenzame hoogte.....ik besluit elk jaar weer naar de bergen terug te gaan, hier wil ik voor leven. Mijn gezin, gezondheid en voor het fietsen........klinkt als muziek in mijn oren, weer eens wat anders dan een piep, blijven lachen Bassie. Ik bel Ed, hij zit in bocht 7.......oei dat is nog ver, maar hij redt het wel. Ik wacht op Ed, vraag anderen die boven komen of ze een dikke man in een Rabo shirt hebben gezien ? Ja dat hebben ze.....hij redt het wel. Ed komt na een uur boven, ik kan het niet geloven, hij heeft het weer geflikt, ongelooflijk. Diep mijn pet voor af. Onderweg nog wat foto's genomen en bedachtzaam naar boven gereden, dat is Ed......Ed Raket. Zo daalt hij ook weer af en is eerder bij het hotel dan ik......ik ben steenkapot, de laatste onbenullige kilometers naar het hotel kom ik niet vooruit. Emotioneel en fysiek gesloopt heet dat..........maar ik had het niet willen missen........sterker een van de mooiste dagen in mijn leven. Léon scheurt nog in de auto voorbij, blijkt later, en pest me aan tafel dat ik niet vooruitkwam..........je hebt gelijk Léon, maar ik kwam van ver.......van heel ver, heb op de afgrond gestaan, ben het afgelopen jaar door vele dalen gegaan maar door de ALP op te fietsen sta ik nu weer aan de TOP ! Het afgelopen jaar is nu afgesloten. Het was de moeilijkste klim in mijn leven, maar ik ben boven gekomen.........!

Den Haag, 5 augustus 2005,
Jean-Paul van Mierlo