Adrian Borland-Sentimental Journey van Rients, David en Jean-Paul op 26-08-2003

Met Adrians vriend, David Hawkins, hadden we afgesproken dat hij ons bij het Hotel om half 11 zou oppikken. Wij besloten rond tienen om eerst nog een bakkie te doen ergens verder op in de straat en toen we daarvan terug kwamen zagen we David al lopen. Herkenbaar als hij is, lid van dezelfde biljartclub als ik.....de kale klos.
We vielen elkaar in de armen omdat we elkaar lang niet gezien hadden en Rients maakte voor het eerst kennis met zoals Adrian hem noemde "Hawky"!

We converseerden er meteen op los. David was geen spat veranderd en vertelde dat hij inmiddels een nieuwe baan en werk had gevonden in Leicester, London werd te duur. Hij logeerde nu nog bij Audrey en Robert (tevens vrienden van Adrian) maar zou snel zijn nieuwe huis intrekken. Overigens is Leicester ook de woonplaats van Kevin Hewick, die oude bard die op de Borland tribute in Haarlem speelde en laatst een nieuwe Cd heeft uitgebracht op Cherry Red met al het materiaal dat hij o.a. met New Order en The Sound heeft opgenomen........"briljant stuff"

Op weg naar Wimbledon Station, de plek waar Adrian voor het laatst levend is gezien..............slik. We kunnen het niet laten om David naar het perron te vragen en David wijst ernaar............we laten voor wat het is, wat een rotplek. We stappen het station uit en vallen meteen met onze neus in het centrum van Wimbledon, dat een stadje op zich blijkt te zijn. Een leuke hoofdstraat en wat meteen opvalt is het heuvelachtige terrein. Dit geeft het een rustieke sfeer en ik voel me er meteen thuis. David vertelt over Adrians favoriete restaurants en Rients en ik maken er als veredelde toeristen foto's van. Anecdotes zijn er ook en ik realiseer me des te meer dat het voor David toch ook heel apart moet zijn om ons vandaag dit allemaal te vertellen. We bezoeken in de gauwigehid nog even een Cd-shop om voor "the good vibes" te checken of ze muziek van Borland/The Sound verkopen en besluiten om verder Wimbledon in te trekken. Ongelooflijk hoe heuvelachtig en groen deze kant van London is. Het heeft heel veel weg van Wassenaar. De landhuizen vliegen je om de oren en David waarschuwt me dat ik niet moet denken dat Adrian ook in zo'n huis heeft gewoond. Adrian woonde behalve bij zijn ouders heel even op zichzelf en David laat ons dat appartement zien om vervolgens naar The Crooked Billet te lopen, voorheen de stamkroeg van David en Adrian. Voordat we naar binnen gaan fotograferen we er lustig op los. De landlord vraagt ons wat daarvan de bedoeling is (beraamde Al Queda een nieuwe bomaanslag of zo........dachttie) en ik leg het hem haarfijn uit, waarop hij ons uitnodigt naar binnen te komen om alles rustig te bekijken. Wat een raar gevoel is dit. Om te zitten op de plek waar Adrian altijd placht te zitten. Ik laat me op die bewuste plek fotograferen en de gedachten schieten van links naar rechts en van onder naar boven door mijn kop. Dus dit is de plek waar mijn held zijn vrienden vertelde van wanneer er weer een nieuwe Sound-plaat uitkwam, over de ruzies met de platenmaatschappijen, de besognes van het opnemen etc etc. Ik probeer het me voor te stellen dat ik hier anno 1981 zou zitten en dat ik hem erover zie/hoor vertellen. Wat ben ik toch een sentimentele oude lul denk ik ook meteen, maar voel me daar vreemd genoeg goed bij. We eten en drinken wat in "the Billet", fotograferen de overherkenbare bankstellen met hoge houten hoofdleuningen, bekend van de foto's van David die hij me ooit opstuurde voor het boek, en ga er met David ook nog ff inzitten

Het huis van de Borland's is het volgende doel. Dit is hetgeen waar ik zo lang naar heb uitgekeken. Het huis van Adrian en zijn ouders. David laat ons alleen aan het begin van de straat en vertelt dat het het tweede huis aan de linkerkant is. We lopen er langzaam naartoe en laten het rustig op ons inwerken. Ik zie een rijtjeshuis en wat me meteen opvalt is een opstaand matras in een van de 2 kamertjes aan de voorkant. Mijn hoofd begint weer te tollen.........zou dit Adrians matras´ zijn geweest ? Win en Bob zijn schijnbaar niet thuis, het oogt zo snel eigenlijk alsof er al heel lang niemand meer is geweest. Er hangt een lamp in de huiskamer en er staat een PC voor het raam, het is eigenlijk niet wat ik me ervan had voorgesteld. Ik moet denken aan Win's woorden dat Adrian die fatale ochtend de deur was uitgelopen.......... en nu zie ik die deur........vervolgens bedenk ik me de route naar het station die wij zelf zojuist (de andere richting op) hebben afgelegd. Hoe moet hij zich toen gevoeld hebben. Hij heeft de nacht ervoor nog mensen gebeld, om ze te bedanken etc etc........ Dit alles kruipt door mijn gedachten totdat de buurvrouw naar buitenkomt en vraagt wat dat hier moet etc.etc. Ik wijs naar mijn T-Shirt, met daarom de naam van Adrian en vertel haar dat ik een fan ben van wat voorheen haar buurjongen/-man was. Ze druipt weer af en wij besluiten het verder te laten voor wat het is. Ik vraag me wel af wat Adrians relatie met haar geweest moest zijn. Een muzikant als buurman lijkt me niet de meest optimale en ik herinner me de verhalen over Adrians feestjes die hij hield toen zijn ouders niet thuis waren. Ach hemel, wat een toestand. Ik realiseer me nu dat ik het huis heb gezien waar Adrian de meeste van zijn nummers heeft geschreven en voel me daar goed bij......het gevoel dat alle stukjes in mijn kop in elkaar gaan passen. Mijn vragen worden vandaag beantwoord.

Ik moet vandaag vaak aan Mark Ritsema denken. Mark is mijn andere muzikale held en ik heb hem de laatste jaren behalve als die held nu ook leren kennen als mens en vriend. Ik weet hoe hij woont, ik weet hoe hij eet, ik ken zijn twijfels.............hij is net als Adrian kennelijk was, een gewoon mens met een enorm talent. Ik ben altijd geneigd om van dat soort mensen een ideaal beeld te scheppen en moet/wil daar eigenlijk mee ophouden. Beschouw ze nou eens gewoon als dat mens met zijn nukken en grillen maar met dat enorme talent JP !!!
Nog steeds krijg ik de koude rillingen van Adrians en Marks muziek en teksten, maar ik moet ophouden ze te zien als een soort God. Daarom is vandaag ook zo goed, bedenk ik me.

We gaan verder en trekken ons spoor door Wimbledon richting Lower Morden wat onze eindbestemming is. Daar is de begraafplaats waar Adrian is gecremeerd en een gedenksteen is geplaatst om Adrian te herdenken. Maar laten we eerst de glazen nog eens vullen in "The Cavern", een andere favoriet kroeg van Adrian waar hij steeds vaker kwam omdat "The Billet" door verandering van eigenaar etc. tegen zijn zin in niet meer de kroeg was die hij graag bezocht. The Cavern heeft een fantastische cd-jukebox staan en de muren zijn behangen met foto's van helden als the Stones, Beatles, Buddy Holly etc etc. Een hele toffe kroeg waar ook een podium is en regelmatig bands spelen. Adrian en David hebben er regelmatig bandjes bezocht. Ik besluit vlak voor we weggaan ook wat munten in de jukebox te gooien, daar Adrian dit ook regelmatig zou hebben gedaan. Ik kies voor "The Whole of The Moon" van "The Waterboys", een van Adrians favorieten, dat ik wist en David kan het zeer emotioneel beamen......bij hem schieten allerlei herinneringen door zijn hoofd.

We pakken de bus naar Lower Morden en stappen uit op "Grand Drive" en lopen naar de begraafplaats. Ongelooflijk wat een fantastische entree heeft deze begraafplaats. Een poort met pilaren (stijl Gothisch) en vervolgens een oprijlaan zo statisch en indrukwekkend met bomen die rijken tot de hemel. Ik bedenk me de stoet van Adrian en heb weer spijt dat ik die dag niet aanwezig was.
David vertelt dat in het E-mail van Sandra (een Borland fan uit Haarlem die hier eerder is geweest) staat dat we om bij Adrians monument te komen we beter een andere ingang kunnen nemen en doen dat dus. We zoeken wat maar Rients en David vinden al snel de plek, de beschrijving van Sandra was perfect. David roept me en ik loop er rustig naar toe. Ik kende de steen al van de foto's van Sandra maar ik was daar nu dus zelf en wilde het goed op met in laten werken. Ik werd echter heel rationeel en bleef erg kalm. Ik pakte de ingelijste foto met tekst (voor Adrian en Mark, zie onder) welke ik thuis vlijtig had gemaakt, de ingelijste hoes van de 7" The Hand of Love" en de kaarsjes uit de tas en zette alles neer. Ik stak de kaarsjes aan en begon met mijn "5 AM" T-shirt dat ik ook bij me had het monument een beetje op te schonen. Kennelijk was hier lange tijd niemand meer geweest. Daar sta ik verder niet bij stil en besluit een moment van stilte te nemen. Rients en David doen het op hun manier. Zoals we daar zo samen staan is toch een heel mooi moment. Ik besluit niet te lang te blijven mijmeren, sta op en kus de ingelijste foto met het portret van Adrian, neem het nog eens snel in me op en loop alleen weg.
Wat er vervolgens met me gebeurde weet ik nog niet maar ik verviel in een enorme huilbui. Opgekropte emoties kwamen er rücksichtlos uit, liet ze gaan maar besloot om door te lopen. Ik wilde Rients en David geen ongemakkelijk gevoel geven en besloot om naar de uitgang van de begraafpaats te lopen. Ik viel van de ene huilbui in de andere, ze waren heel kort en hevig maar eenmaal bij de uitgang was alles eruit. Ik draaide me om en zag David en Rients beide ook alleen naar de uitgang toelopen. Ik zag nog net het gezicht van Rients dat iets had van kut en onbegrijpelijk wat Adrian is overkomen, tenminste dat bedenk ik me zo.

We nemen de bus terug naar Wimbledon centrum en besluiten een paar pints te drinken en vervolgens een Indian Curry te eten in een van Adrians favoriete restaurants. Het is een fantastische dag geweest die nog lang in mijn kop zal ronddwalen. Daarom heb ik het ook maar eens opgeschreven, dat helpt zeggen ze, maar hoop dat de lezer me niet een al te grote zeurpiet vind.

Jean-Paul

To Adrian and Mark: The Singer and his Song

Today I heard your new song
Vulnerable as I am
It made me very sad
I was crying in my bed

To hear you're lonely
Is what strikes me the most
To hear you're missing love
No proposals for a toast

And then to know
You bring me so much joy
Influencing my life
By your riffs and thoughts

Your sound and dark voice
No man can learn me more
About life and philosophy
Then your spoken word and noise

Now I wonder
Did you ever realise?
I guess you don't

No one can understand me more
Then the singer and his song
Will there ever be an encore?

Text: J.P. van Mierlo